The hardest part...


In een eerder blog kon je al lezen dat mijn vader recent gestorven is.
Het blijkt dat hij zou gestorven zijn aan de gevolgen van een tumor en lymfeklierkanker.

(Wij wisten dit niet. Niemand van mijn familie wist dit blijkbaar. Papa heeft dit om de een of andere reden niet willen zeggen. Ik ben dit dan ook recent te weten gekomen omdat er door mijn "toestand" contact was met U.Z. Leuven).

Er werd tijdens zijn opname in Leuven ook Coeliakie (een intolerantie voor gluten n.v.d.r) vastgesteld maar helaas te laat waardoor hij, door niet aangepast te eten, zijn darmen enorm heeft beschadigd.
De maanden vòòr we hem (te vroeg) moesten afgeven was er totaal niets aan de hand. Of toch niet veel en al zeker niets ernstig.
Wel was hij al een paar weken thuis omdat hij zich "niet goed" voelde.
Hij had last van buikloop, krampen, kon niet veel voeding meer verdragen, verzwakte en daardoor werd hij ontzettend moe.
Hij ging dikwijls naar de huisarts, zij schreef eerst wat medicatie voor, maar na blijvende klachten heeft hij toch een darmonderzoek laten doen. Ik weet niet meer goed wat daar van was gekomen of wat daar de diagnose van was dus durf ik hierover niet veel te zeggen. Maar over Coeliakie was toen nog totaal geen sprake. Dat weet ik wèl zeker.
Ik weet nog dat hij op een gegeven moment (dit was ongeveer begin september?) naar de spoed van het Sint-Vincentius ziekenhuis ging te Antwerpen. Op aanraden van mijn moeder en broer weliswaar want papa was veel te koppig. Alles was altijd "Ok... de huisarts had het onder controle".
Ja ja...
Met hoge koorts ging hij naar de spoed met als gevolg : een opname.
De komende weken daarna werden langzaam maar zeker een hel. Omdat dit allemaal zo rap ging weet ik niet exact meer wat er juist eerst kwam en hoe alles heel juist verliep. Ik weet wel dat hij ineens enorm achteruit ging.
Hij vermagerde zienderogen, kreeg vocht in z'n benen, onderbenen en voeten... Zijn eetlust ging achteruit, zodanig dat hij gewoon niets meer at. Hij kreeg voeding via baxters, medicatie en vitaminen. Ik betrapte hem dat hij zijn shakeskes niet opdronk en in de frigo bewaarden. Hij kon wel genieten van een heerlijke "calippo" (een waterijsje n.v.d.r). Samen met een bolleke citroen-smaak was dat zijn favoriet. "Ne calippo met orange-smaak". Hij vroeg dikwijls om zo eentje mee te nemen als we op bezoek kwamen. Hij had dan ook zo'n droge mond constant.
Ik weet nog dat ik hem op een gegeven moment ging bezoeken en dat ik echt verschoot van hoe hij eruit zag.
Ik belde ons mama op en vertelde haar : "Mama?! WAT is er met papa gebeurd? Hij is zo mager, zo bleek, er klopt iets niet..."
Ze verschoot een beetje van m'n reactie, maar ik zeker van het beeld dat ik voor mij zag.
Zeker omdat de dokters zo ja... Kweni... Alles op't gemakske. Geen concrete diagnose.
We werden het beu, het wachten, dat slabakken... Ons vader ligt daar, hij is aan 't afzien, we zien hem enkel wegkwijnen.
DIT. MOET. STOPPEN.
Mijn moeder heeft zich (dit hoorde ik achteraf van mijn broer, ik was er gelukkig niet bij) enorm kwaad gemaakt op de verpleging. Ze zou met dingen zijn beginnen gooien, roepen en tieren tegen de dokters en de verpleging, in die mate dat er bijna security moest bijkomen. Zo kwaad en gefrustreerd werd ze op den duur omdat het maar niet vooruit ging.
Het ging echter alleen maar achteruit en op onze aanvraag werd hij overgebracht naar het U.Z in Leuven, vermits ikzelf daar zo goed geholpen ben geweest in het verleden... Dus U.Z. Leuven it was.
Ik of wij liever hadden het hier uiteraard enorm moeilijk mee. Wat stond ons papa te wachten... Wat stond ons te wachten... Maar voornamelijk... Wat is er nu eigenlijk aan de hand?!
Ik was zelf toen op dat moment niet 100% met mijn darmen en de bijkomende stress en emotionele dip deden er zeker geen goed aan.
Met de trein naar Leuven was dan ook niet evident voor mij. Zo vaak heb dit niet kunnen doen en achteraf heb ik mij dit dan ook verweten en het mezelf zeer kwalijk genomen. 'K had er elke dag moeten staan... maar ja, het is nu zo.
Doordat ikzelf zo slecht was met m'n darmen, daardoor de wc-bezoeken weer frequenter werden en accidentjes weer de kop kwamen opsteken voelde ik mij echt niet goed.
Als ik van plan was om naar Leuven te gaan at ik die ochtend/voormiddag niet. Wat er niet in kwam, kon er later (onderweg naar Leuven) ook niet terug uit komen. Ik stapte de bus op in Merksem, daarna de tram en zo naar Antwerpen-Centraal de trein op.
Eens in Leuven aangekomen, terug de bus op op weg naar het ziekenhuis. Dat was allemaal heel spannend en vooral zenuwslopend voor mij. Ik had op voorhand vannalles opgezocht wie wat waar en welke bus. Maar ohwee als er een bus te laat kwam of niet op het "afgesproken" perron stond. Dan werd ik ambetand, zenuwachtig, ik begon krampen te krijgen. Ik kreeg schrik om accidentjes te maken en voelde me onzeker. Je staat daar inmiddels tussen een hoop mensen dus gezellig is anders, alhoewel ik er niet aan zou kunnen doen, maar je weet hoe mensen these days zijn.
Gapen en staren en een helpende hand is tegenwoordig dan ook zeldzaam ma bon.
Maar dus eens in het Gasthuisberg en veilig bij ons papa was ik content. Ik was er.
Er stonden veel bloemen en een teddybeer die hij van iemand had gekregen.
Die heb ik nog want deze heeft hij achteraf aan m'n zoon geschonken.
Doorheen zijn pijn en miserie kon er toch nog een lach af. Een babbel of zo'n typisch grapje die enkel hij kon maken. We maakte er toch een aangenaam moment van gezien de omstandigheden.

Papa en ik hadden een hele speciale band. Beide frivole dromers. Beide creatievelingen die graag knutselde of creatief bezig waren. Het schrijven nu ook. Papa schreef elke dag in zijn dagboek. Die koester ik nu enorm. Hij kon heel speciaal tekenen, en was zeer kunstzinnig aangelegd.
Ik merk nu dikwijls dat ik meer en meer op mijn vader lijk. Het j'men-fous gehalte met mijn ziekte. Ik ben zoals papa niet zo'n persoon die de dokter z'n deuren platloopt. "Och da gaat wel over, het is maar een kramp, 't gaat wel en ik voel me wel okè, cavakes..."
Mijn mama bevestigd dit dan ook dikwijls : "och, ge zijt helemaal uw vader".
Altijd braaf ja knikken, te goed zijn, rap content... Ik wou dat ik op dat vlak toch meer van mijn mama had.
Ze is namelijk een enorm sterke vrouw waar ik super veel bewondering voor heb. Een echte doorzetter, niemand kan haar stoppen. Ze neemt geen blad voor de mond en haar in't zak proberen te zetten... Geloof mij, dat is echt een verloren moeite.
In winkels of op marktjes pingelde ze dikwijls af mèt succes maar ons vader had daar een hekel aan.
"Patrick, ga is effkes wandelen". Want zij, zij ging afpingelen bij dat ene kraampje op de rommelmarkt.
Ja ons mama... Ons vader. Mijn broer en ik zijn/waren gezegend met onze ouders. Een fijne jeugd, nooit ruzie buiten zo is hier en daar een kleine onenigheid maar die zijn er overal.

Na een dagje op bezoek bij papa in het ziekenhuis was ik dan ook steendood, op...
Ik had precies kweni wa gedaan. Een marathon.
Ik vond o.a troost bij mijn zoontje die ik meteen na Leuven van school ging halen. Even niet aan de slechte momenten denken en hij krikte mij op. Op z'n Eliano's. Ons klein lief vrolijk ventje.
De avond-routine ging van start, eten maken, Eliano in bad, samen eten en op tijd in zijn bedje.
Nadat mijn partner van een zware werkdag kwam (hij werkte toen als matroos aan de Haven van Antwerpen) vond ik troost bij hem. Ik begon na te denken en te piekeren. Had enorm veel verdriet van ons papa. "Hij ligt daar maar, we kunnen zo weinig doen, we zijn zo machteloos, hij ziet af". Huilbuien, veel huilbuien...
Ik weet namelijk wat het is om te sukkelen met darmen en u zo verzwakt te moeten voelen. Nu nog denk ik elke dag aan hem.
Wat heeft hij in Godsnaam wel niet meegemaakt en moeten doorstaan toen?
Met weinig woorden bood J. troostend z'n schouder aan. Hij wist niet zo goed wat zeggen want hij wou voorzichtig zijn.
"We zullen moeten afwachten, probeer er maar niet teveel aan te denken,..."
Met die woorden en vijftig natte zakdoeken later viel ik toch in slaap... Voor even want ik werd alweer rap wakker om naar de WC te gaan. En nog 's. En opnieuw.


De dagen kropen voorbij en er was nieuws uit Leuven.
Papa bleek Coeliakie te hebben (of inheemse spruw). Dat blijkt een chronische darmaandoening te zijn kenmerkend door een aangeboren glutenintolerantie, die bij een onaangepast dieet leidt tot een beschadiging van het darmslijmvlies. Vermits papa en wij dit niet eerder wisten en hij dus gewoon at, heeft hij wel zijn darmen enorm beschadigd, kapotgemaakt.
Papa dronk als jonge kerel enorm veel cola, "Och met bakken" zei m'n oma ooit 's.
Veel Fanta en heel veel koffie. Allemaal niet goed voor de darmen. Hij had dan ook wel eens regelmatig last van krampen en een opgezwollen gevoel. Maar nooit extreem. Maar ja, wie wist toen dat hij misschien al Coeliakie had.
Maar the word is out : Coeliakie (spreekt men uit als "seuliakie" n.v.d.r)
Waarom vinden ze dit nù pas? Wij kenden het totaal niet. Of ik toch alleszins niet.
De toestand verergerde, inwendige bloedingen, hij bleef achteruit gaan... Nog steeds kon ik of wou ik niet inzien dat papa hoogstwaarschijnlijk het U.Z. niet ging verlaten.
Hij sprak hier dan ook niet over met mij. Ik wist van heel weinig. Eigenlijk wist ik van niks.
Ik denk dat papa het emotioneel niet aankon en het niet over zijn lippen kreeg om het mij te zeggen.
Het moment dat hij tegen mij zei "ik zie u graag hè" vond ik al zo... een rare manier. Leuk om te horen uiteraard !!!! Maar... het klonk zo, kweet ni, anders deze keer...
Hij sprak heel veel met iemand van de palliatieve dienst.
(Ik zoek nu net op wat palliatieve dienst betekend vermits ik zeker geen foutieve informatie wil geven en het zweet breekt mij gewoon uit en een krop schiet mij in de keel. Ik moet even stoppen met typen en het wat laten bezinken.)
Here goes : "Palliatieve zorg is totaalzorg voor mensen met een levensbedreigende aandoening bij wie geen genezende behandeling meer mogelijk is".
Hij wist het dus al langer... Hij wist het en hij heeft mij niets gezegd. Ik neem hem tot op de dag van vandaag nog steeds niets kwalijk. Ik begrijp hem en niemand is gemaakt om te lijden. Ook mijn vader niet.
Maar... had ik het beter kunnen verwerken als ik het misschien tòch wist? Mja who knows.
Emotioneel raakt het mij nog enorm... Nu ook weer door er toch over te schrijven.
Het schrijven verloopt dan ook ineens moeilijk. Trager, ik begin te piekeren, na te denken... Krampen komen op.
Ik lig op mijn ziekenbed met de laptop op men schoot en kijk uit op de parking van het Jan Palfijn.
Het is eindelijk eens een zonnige dag, de lucht is mooi blauw met 1 wolkje. Ik staar er een paar minuten naar en ik vind opnieuw moed. Ik krijg opnieuw kracht om toch verder te typen.
Het is moeilijk maar ik zet door.

Papa stierf op woensdag 21 oktober 2015.

(Het is zonder zwans klokslag 12 uur en ik hoor de kerk van Merksem zijn klokken luiden. Papa was gelovig. Ik voel mij een klein beetje verbonden met hem alhoewel ik TOTAAL niet gelovig ben en niets met kerken of pastoors maken wil hebben. En ik ben al zeker niet bijgelovig dus dit is echt een raar gevoel. Toeval? Misschien. Ik word heel emotioneel... maar opnieuw maak ik de keuze om door te typen)

Donderdagochtend 22 oktober 2015.

Nietsvermoedend maak ik mij klaar om naar Leuven te gaan. Op bezoek bij papa.
Ik had mij de avond daarvoor al wel mentaal voorbereid dat ik met papa "het gesprek" moest aangaan.
Wat scheelt er nu juist? Aan wat moet ik mij nu verwachten? Wat is er aan het gebeuren?
Ik stap de trein op, mijn moeder was al in het ziekenhuis. Ik laat haar weten dat ik in Leuven op de bus onderweg ben. Ze stuurt "ok xxxxxxxxxxxx" en verder niets.
Ik kom aan, wil naar papa's ziekenkamer gaan en word tegengehouden door m'n moeder die uit een bezoekerslokaal komt op de gang. Ze is vergezeld door Hilda.
Een collega van ons papa en tevens zeer goede vriendin van hem. Ze is hem veel komen bezoeken, heeft hem veel gesteund, ze konden altijd zo goed babbelen dus ook toen zal hij veel aan haar hebben gehad waarvoor mijn dank !
In de hoek van de kamer op de grond liggen een paar witte plastieke grote zakken met in het groot "UZ Leuven" maar ik maak er eigenlijk niet veel van. Achteraf bleken dat zijn spullen te zijn, zijn kleding.
Mijn mama schiet mij in men armen en begint te wenen. Ik weet niet wat er aan de hand is, ik heb niets door. Ik voel mij verlamd worden.
Met veel moeite verteld ze mij dat papa gestorven is. Mijn papaatje, mijn Papichulo, mijne Pappito, m'n Bassie-gewassie (enkele troetelnaampjes tussen ons), m'n beste vriend, mijn alles, mijn tjah... Alles gewoon...

WHAT THE FUCK.

(Ik beleef het moment helemaal opnieuw en denk nu bij mijn eigen "Shit, ik had niet moeten schrijven over papa... Het is te intens en het is nog te vroeg".
Maar ik vertel mijn eigen dat het  toch goed van misschien verder te schrijven. Het is dan ook een manier van uiten.)

Ik wist niet hoe te reageren. Ik zakte bijna door mijn knieën en Hilda geeft mee een stoel.
Ik heb beide grootouders nog, ik heb nog nooit iemand moeten afgeven en was dus niet gekend met zo'n verdriet. Zo een intens verdriet.
En dan sterft ineens uw vader. Zo ineens. En dan juist uw vader...
Mama verteld wat er is gebeurd. Blijkt dat hij vannacht was gestorven. Hij begon zelf alles uit te trekken en hij er klaar mee.
Ik hoorde op dat moment ook maar pas dat hij voor zaterdag later op die week euthanasie had aangevraagd maar het heeft niet mogen baten.
Zijn lichaam was kapot en papa was op.
Gelijk er op zijn grafsteen staat "your wings were ready but our hearts were not".
De komende uren verlopen natuurlijk enorm triestig en somber. Familie wordt gecontacteerd en ze komen zo rap mogelijk uit de Limburg, m'n broer arriveerde, mijn partner komt binnen...
Alle nodige dingen die moeten gebeuren, gebeuren die dag.
De vrouw van de palliatieve zorg sprak mij aan na de groet.
Ze vertelde mij dat ze graag, achteraf als ik er klaar voor zou zijn, met mij zou willen babbelen.
Graag.
Ik bedankt haar en beloof haar van ze te contacteren. Ik had het gevoel dat zij me nog iets moest zeggen.
Ik heb dit echter nooit gedaan, ik heb ze nooit meer gecontacteerd. Ik had schrik voor wat ze zou zeggen. Ik wou het emotioneel niet aangaan en mezelf beschermen.
Ik heb dat, door het schrijven van deze blog, tòch gedaan. Ik wil toch weten wat papa gezegd heeft over mij. Wat hij nog wou zeggen.
Ons lijdend avontuur eindigt in Leuven en ik vertrek met J. richting Antwerpen. We laden de auto in. De radio staat op en tja, ik ween. De hele weg lang.
J. is stil maar houdt zijn hand op m'n knie. Zonder woorden biedt hij troost. En dat was op dat moment goed zo.
Ik kon dan ook niet veel zeggen en wou vooral niet veel zeggen.
Eens in Antwerpen en terug thuis verlopen de dagen moeizaam.
Er moet van alles geregeld worden en dat gebeurd dan ook. We doen wat we moeten doen, er gebeurd wat er moet gebeuren.
De begrafenis was zeer mooi, er was heel veel volk. Ons papa kende veel volk, er was veel steun, veel liefde. Ik was blij om te zien dat er veel vrienden en collega's opkwamen van mijn broer. Voor hem.
Ikzelf... Ik heb geen kat gezien. Maar... ik wou dat misschien ook niet. Ik heb dan ook geen kaartjes opgestuurd naar mijn naaste vriendinnen. Ik vond dat zo raar. Ze kende hem eigenlijk niet. En ja..., Kweet ni... Ik zag hem nu ni direct op een dressoire bij hun staan met een kaarsje. Dat was me te persoonlijk.
Buiten de steun van mijn schoonvader en diens broer, schoonmoeder, schoonzus en goede vriendin G. (waarvoor mijn oprechte dank, ik vergeet dit nooit) heb ik weinig steun gehad.
Er waren er wel die ik hoorde en die een lief berichtje stuurde, daar niet van. Maar daar, op dat moment, bij mij... Nope, nada.
Ook mijn toenmalige beste vriendin (met wie ik toen destijds wèèral ruzie had en dus lange tijd geen contact meer mee had) belde mij ineens op.
Ze had het nieuws via een gemeenschappelijke "vriendin" vernomen en wist hoe belangrijk papa voor me was dus ze besloot van mij te bellen met een andere nummer, want we hadden elkaar weer eens geblokkeerd. We babbelden even en onze ruzie werd bijgelegd. Dat apprecieerde ik wel, dat ze toch haar trots kon opzij zetten om mij op te bellen maarja, da's het minste he niet?
Ik had ze achteraf bezien er misschien tòch liever bij gehad. Bij de begrafenis.
Een steun van je beste vriendin kan toch veel doen en vooral veel betekenen. En zeker op zo'n moment. Zeker wanneer het eigenlijk zou moeten.
De beste vriendin van mijn partner en die, doorheen de jaren, ook een goede vriendin van mij geworden is stond er immers wèl. Maar anywaysssss. Ik heb eruit geleerd, ik had de juiste mensen rondom mij die er wèl voor mij stonden en dat was genoeg.
Misschien is dat nu ook 1 van de redenen waarom ik ze nu beter kan loslaten. We hebben namelijk zoveel meegemaakt samen, zowel goede top-momenten als slechte. Maar... genoeg daarover.
Dat is gepasseerd, dat is gedaan... Ook wegens privacy-redenen en om gezeik achteraf te vermijden maar vooral... Het is eigenlijk mijn aandacht vooral niet meer waard. Dat hoofdstuk is gepasseerd and life goes on.
Het verlies van mijn vader daarentegen blijft ontzettend moeilijk.
Ik heb altijd tegen mijn partner en naasten gezegd : "ik wil mijn eigen niet laten hangen... Eens dat dat gebeurd wèèt ik dat het echt slecht zal gaan". Ik ben namelijk een heel emotioneel iemand. Ik kan veel verdragen en ik kan doen alsof alles ok is, een lange tijd aan een stuk. Maar eens ik mij wèl laat hangen, kunt ge mij letterlijk bijeen vegen.
Dus hield ik mij kranig. In December 2015 begon ik op een nieuwe job in een school te Antwerpen kortbij de groenplaats (en tijdens mijn pauzes moest ik super veel aan papa denken. "Als papa er nog was konden we samen gezellig gaan lunchen". Of na het werk een terrasje, een bezoekske aan huis ...).
Ik begon te studeren tijdens mijn werk-uren en 's avonds thuis... het ging allemaal zijn gangetje wel.
In het begin kon ik er dan ook makkelijk(er) over spreken. Tegen mijn partner, bepaalde vriendinnen, mama,...
Maar langzaam maar zeker verdween dat toch. Ik kon er wel eens is iets over zeggen maar moest al snel stoppen vanwege de krop in m'n keel en de tranen die er aan zaten te komen.
Nu nog babbel ik er niet meer graag over. Tegen niemand, zelfs niet tegen J., m'n partner.
Hij merkte dit en maakte zich wat zorgen.
Ik ben dan ook volledig in mijn schulp gekropen.
Ik wil er niet meer over babbelen om mezelf te beschermen. Doordat ik zelf nu momenteel zo slecht ben had ik ook echt iets van "fuck it, het moet niet meer. Ik wìl geen testen meer doen, ik wìl geen behandelingen meer, dat helpt toch allemaal niet en zoals papa altijd lachend zei : kapot is kapot. Awel dan sterf ik maar, dan ben ik tenminste bij papa !".

Maarja, ik heb nog een fantastische jonge zoon voor wie ik het vooral moet doen.
Maar ook mijn mama (die mij ook altijd kan opkrikken en er ALTIJD voor mij staat), m'n broer, en mijn partner... mensenlief mijn partner... ondanks alle sh*t die wij al hebben meegemaakt (en geloof mij, we hebben onze portie(s) gehad!!) verdiend hij toch goud.
Van mood-swings naar hysterische buien, niet meer willen eten, enorm afvallen en er gene zak meer aan doen, tot kwade smsjes, verschrikkelijk slecht gezinde telefoons, huilbuien,... das nog maar een miniem stukske van wat hij heeft moeten doorstaan met mij.
Hij blèèf mij steunen en graag zien terwijl ik mezelf niet meer graag zag en maar bleef afbreken.
Ik kan u nooit genoeg bedanken !

Ik heb, nu ik hier toch in het ziekenhuis lig, wel een 2-tal keer een gesprek gehad met een psycholoog maar dat heeft weinig uitgehaald. Ik vertelde mijn verhaal over de ziekte, papa, mijn verleden. En als troostende woorden koos ze ervoor om te zeggen "amai, da's wel heel zwaar he"...
Euhm... Ja inderdaad. Maar dat wist ik al ze. Thanks anyway.
Ik zeg dan ook tegen mijn specialist dat ze niet meer moet komen he seg was da.
De gesprekken deden goed ja, omdat ik dat kwijt kon maar dat was het dan ook.
Ondertussen heb ik men eigen wat opgekrikt. Ik ben begonnen met bloggen. En dat is de beste beslissing ooit geweest !
Ik kreeg veel positieve reacties. Ook van een vriendin die ik jaren niet had gehoord door een stukgelopen vriendschap. Ze complimenteerde mij met de blog en dat deed me goed (ze heeft zelf trouwens een beauty-blog http://www.beautybyan.com).
We hadden een aangename babbel en leerde elkaar terug wat kennen.
Ook van andere vriendinnen, familie en kennissen kreeg ik steun. Ze deelden de blog op Facebook, kreeg privè-berichtjes, allemaal enorm leuk en lief WAARVOOR DANK !
Dit doet me enorm goed.
Het "geval van papa" daarentegen is wat het is. Ik kan de tijd niet meer terug draaien.
Op moeilijke momenten zoek ik en wil ik steun zoeken bij mijn broer. We hebben een speciale, aangename band,en toch ook wel een sterke band. Hij zegt me dikwijls dat "dat" van papa... tja... het ìs nu eenmaal zo. We kunnen niet blijven treuren, en verdrietig zijn. Dat is hard, maar hij heeft gelijk en het helpt mij toch wel dikwijls in een zwak moment. Hij is zo sterk. Mijn broertje. Maar ik denk dan : "broer heeft gelijk, door zo te treuren word ik alleen maar verdrietiger, denk maar aan de goeie momenten, onze momenten".
Uiteraard mag je eens wenen of verdrietig zijn, duh, da's normaal. Dat moet ook. Maar hij bedoelt dat het geen zin heeft om er depri van te worden of dergelijke. Daar komt ons vader niet mee terug...
En met die woorden zoek ik langzaam maar zeker een weg in het leven met enkel mooie herinneringen van mijn papa. Ik probeer het een plaats te geven. Op het schoonste plekske in mijn hart.
Geloof me... die zijn er zeker. Ik typ dit stukje dan ook met een glimlach op m'n gezicht want ja...
Wij hebben alleen maar mooie en goede herinneringen. En die zal ik voor altijd koesteren.




- x o x o Astrid



Hieronder een kleine ode aan mijn liefste beste vriend, ons vaderke.

(Een songtekst uit de film "The Phantom of the opera", een fantastishe film die we samen heel veel keer, samen met zovele andere films, hebben gezien. Het is dan ook een enorme mooie tekst die ik zeer passend vind voor de liefde die er tussen mij en mijn vader is gegroeid, en die nooit, maar dan ook nooit zal stoppen !!!)
- Papa, ik zie u graag.

Uw Astridje.

Phantom of the opera - Think of me

Think of me, think of me fondly
when we've said goodbye
remember me once in a while
please promise me you'll try
When you find that once again you long
to take your heart back and be free
if you ever find a moment
spare a thought for me

We never said our love was evergreen
or as unchanging as the sea
but if you can still remember
stop and think of me
Think of all the things we've shared and seen
Don't think about the way things might have been
think of me, think of me
waking silent and resigned
Imagine me, trying too hard
to put you from my mind

Recall those days look back on all those times
think of the things we'll never do
There will never be a day
when I won't think of you



Reacties

Populaire posts