De laatste loodjes wegen duidelijk het zwaarst...


Die laatste loodjes... Die wegen duidelijk het zwaarst !
Ik heb een klein dipje dus ik besloot om te schrijven.
De week was goed begonnen. Positief begonnen. Had me maandag gewogen, ik woog 39,40 kg.
Ik was euforisch. Ik heb letterlijk een kwartier geweend. In het begin van m'n opname was ik namelijk 35 kg dus dit is (voor mij) een grote stap.
"Als je 40 kg weegt starten we met Stelara" verteld men specialist. Dat is de nieuwe medicatie die we gaan opstarten tegen de Crohn. Deze wordt eerst d.m.v een baxter gegeven, na acht weken krijg ik het via een spuit. Maar dit is GOED nieuws. Nog een paar gram te gaan dus.
Ik heb goede moed. Ik zit ondertussen in meerdere "Crohn-groepen" op Facebook en ik vraag of er iemand ervaring heeft met Stelara.
Er reageren twee vrouwen, ze reageren goed op de medicatie. Moeten amper nog naar de wc, hun ontstekingswaarde zijn gezakt, ze zijn minder moe,... Eentje heeft wel nog last van gewrichtspijnen en had een infectie opgelopen maar dat kon rap verholpen worden door medicatie die ze bij de huisarts kreeg.
Weer goed nieuws dus.
Ik houd me wat bezig. Zit wat op Facebook, TV, en lees wat.
De diëtiste komt binnen en bespreekt met mij of het "wel nodig is om gluten-vrij te eten".
Neen, eigenlijk niet want ik heb mij (nadat "Coeliakie" bij mijn vader werd vastgesteld) laten testen. Die test was negatief, ik had geen Coeliakie dus eigenlijk ook geen reden om gluten-vrij te eten.
Maar in samenspraak met m'n specialist heb ik dit toch gedaan omdat mijn darmen gevoelig bleven, voornamelijk bij het eten van tarwe en bepaalde gluten. Maar nu, omdat ik moet bijkomen, besluiten we om het gluten-vrije dieet te schrappen. JEUJ. Terug lekker eten.
Ik geniet hier dan ook van, eindelijk terug "normaal eten". Ik had bezoek van m'n vriendin An toen ze het avond-eten brachten, we moeten alletwee lachen om het feit dat ik zo blij gelijk een klein kind ben dat ik terug "normaal" brood krijg.
Ik krijg hier 's avonds echter wat last van. M'n darmen zijn onrustig, ik hoor ze brubbelen. Het zijn lichte krampen en ik moet geen pijnstiller vragen. Maar... Damn... Aan wat kan het liggen? Ik denk het brood. Ik verdraag toch echt geen tarwe.
Ik val in slaap en kan weer doorslapen. Dit is de tweede nacht sinds, zeker een jaar als't niet meer is, dat is doorslaap. HEERLIJK.
Ik ben uitgeslapen en voel me een ander mens.
De radio gaat op, ik was mij en ben weer klaar voor een nieuwe dag.
'S middags brengen ze een (voor in een ziekenhuis dan toch) heerlijke plateau. Soep, vlees met gebakken blokpatatjes en een slaatje. Weer ben ik een gelukkig mens en ik eet alles op. Alsof ik drie dagen niet heb gegeten schrok ik alles binnen. Flink zo. Dit verdraag ik dan weer wel. Ook het slaatje wat ik absoluut niet meer kon verdragen dus klein vreugdedansje.
De psycholoog komt langs wat een verrassing was want ik dacht dat ze niet meer ging langskomen.
We hebben deze keer wel een aangenaam gesprek en ik krijg meer feedback. Ik ben open en vertel haar over de blog, de positieve steun, reacties van iedereen en dat dit mij goed goed. Ze vindt het goed dat ik schrijf en zegt dat het inderdaad een goede uitlaatklep is.
Als ze vertrekt ben ik moe maar ik vind geen rust. Ik krijg wat lage rugpijn, ben wat onrustig. Ik mis het thuisfront en ik heb de witte muren hier nu wel gezien. Ik mocht waarschijnlijk vrijdag naar huis en sinds ik dit weet focus ik mij er te hard op. Ik mis men kind, Joris (mijn partner), onze zetel, onze grote tv, m'n bed, bad,... kortom mijn thuis.
Positief zijn (en vooral blijven) is echt niet gemakkelijk en een echt leerproces voor mij.
De kunst om negatieve gedachten om te zetten in goede gedachten... Niet simpel en al zeker niet te onderschatten. Dit leert men dus o.a door Mindfulness. Ik ben hier dan ook volop mee bezig. Doe wat research, sluit me aan bij allerlei groepen die ermee te maken hebben, volg ze op social media.

Ik wìl dit echt onder de knie krijgen want ik wil nooit meer zijn waar ik een paar weken geleden stond.
In die diepe put. Met die constante slechte gedachten en mij constant druk maken en uiten op mijn naasten.
Jeetje nee. Ik wil terug zijn wie ík was.
Maar dat komt, ik moet vooral geduld hebben.
Ge kunt niet lopen als ge nog ni kunt stappen.
Ik wil altijd te rap gaan. Ik zit dan ook boordevol ideeën die ik wil uitwerken, ik heb plannen, doelen,... Ik heb altijd al gezegd dat ik "verdomme geen tijd heb om ziek te zijn." Maar ik wil deze keer ook niet hervallen, ik wil het goed doen. Iets dat goed is of goed moet zijn heeft dan ook immers tijd nodig.
Buiten het feit dat ik mijn thuis mis en m'n gezin, komt er iemand binnen van op den bureau hier in't ziekenhuis.
Alè lap, wèèr een dikke voorschot. Ik had er net ene betaald "maar dit is voor een nieuwe periode"
Jaja oke, "geef af en vertrek" denk ik gefrustreerd. Alles komt wat samen en voel me echt afdwalen. Het begint mijn moraal niet goed te doen van zolang tussen die vier witte muren te zitten.
Mijn avondeten arriveert, wit brood met filet-de-saxe. Wéér krijg ik wat krampen.
Ik weet nu zeker dat het aan het brood ligt en zal dit dan ook weer schrappen van m'n menu en toch gaan voor gluten-vrij brood.

(Voor zij die gluten-vrij eten. Ik persoonlijk vind het Brioche brood van Shär het lekkerst. Deze is niet droog en precies, zonder zoet te zijn, een cake. Een echte aanrader.)

Ik spreek men broer aan met mijn frustraties en Joris. Joris kon niet direct antwoorden want hij is dan ook aan het werk. Mijn broer ook maar kan mij even te woord te staan. En dat doet goed want hij weet mij weer te kalmeren. Geeft me wat tips ivm met dat papierwerk, doet wat een goede broer moet doen. Dank u hiervoor, nogmaals. Ondertussen antwoordt ook Joris en we hebben een fijne babbel. Het gaat goed tussen ons ondanks alle tegenslagen van de laatste weken. Hij probeert er altijd te staan voor mij. Ik heb dit niet altijd geapprecieerd omdat ik dikwijls een gefrustreerd persoon was die alles maar uitte op hem. Hij was dan ook altijd het dichtst in m'n buurt. Ik zeg het hem nu dan ook meer dat ik het fijn vind dat ik steun vind bij hem en dat ik er dankbaar voor ben. We groeien echt naar elkaar toe. Eindelijk.
Het is fijn dat ze mij kunnen opkrikken. Men gasten... Samen met m'n zoon de belangrijkste mannen in m'n leven. Met op de troon mijn papa uiteraard.

Gefrustreerd, ambetand en voor... Moe.

Ik zat op m'n stoel weer te piekeren (NIET DOEN Astrid!), net na mijn avond eten en ik zag die rekening, onze gezinsfoto.
Ja... De tranen kwam weer op, ik voel me wat... rot. Dat ziekenhuis ook altijd... De zoveelste keer...
Maar dat gevoel ging echter weer rap voorbij.
Rapper dan anders. Ik had dan ook tegen mezelf, broer en Joris gezegd van ; "Neen. Ik ga stoppen met piekeren. Die rekening komt in orde, vrijdag mag ik misschien naar huis, niet te hard op focussen dan sta ik niet voor verassingen. Ik ga positief zijn!"
En voila. Na een diepe ademhaling besloot ik om het neer te typen.
Zodat jullie kunnen lezen dat het ok is om af en toe en dip te krijgen. Da's normaal, er gaan er nog komen, dat weet ik. Wèl is het belangrijk om hier echter mee om te kunnen. Om steun te hebben en kracht te vinden om tegen uzelf te zeggen van "NEEN, zo niet denken".
Echt niet simpel, maar ik weet dat ik het kan en er zal geraken.
Ik heb namelijk de steun en veel liefde rondom mij... En die doet me enorm goed.
Dat maakt van mij een beter persoon.
Ik kom er wel. En aan al m'n volgers of personen die dit lezen : als ìk dit kan, kunnen jullie het zeker! Nooit twijfelen aan uzelf. Ge kent uw eigen het beste en doe het op úw tempo, probeer ook positief te zijn, alleen dan zal het lukken. Dat is aantrekkingskracht. Eens je positief bent en dankbaar bent voor wat je hebt... trek je goede dingen aan en zal het alleen bergop gaan.
Ondertussen is het donderdagochtend en de dokter komt al vroeg binnen.
"De medicatie is gearriveerd en je krijgt hem vandaag. Dan stuur ik je morgen naar huis."
WHAAAAATTTT? YES !
Ik ben zo gelukkig als een klein kind in een speelgoedwinkel. De medicatie is er dan tóch al vandaag en vooral... Ik ga morgen naar huis ! Mama komt thuis ! Das goed, ik had het nodig.
Zo zie je maar... Positief denken helpt !
Je moet er wel voor open staan en erin geloven. Ik heb dit lange tijd niet gedaan. Zagen en klagen en alles zo negatief bezien... Niet oke want op den duur lijkt het alsof ALLES in uw leven slecht gaat en is. Vanaf ik positiever denk gaat alles in mijn leven beter. Ik ben er zeker nog niet en er zijn dingen die altijd beter kunnen.
Maar ik werk er wel aan en ben ermee bezig, zoek op hoe ik gelukkiger kan, hoe ik negatieve gedachten weer kan omzetten in positieve gedachten.
Komt goed... Morgen fijn naar huis !


- xo xo Astrid.





                                          
"It all begins and ends in your mind.
What you give power to, has power over you, if you allow it"

Reacties

Populaire posts